Oslo to nowa platforma do modelowania przeznaczona do budowy dowolnego typu modeli w oparciu o koncepcję języków DSL (Domain Specific Language).
Oslo zawiera dwa narzędzia do pracy z modelem. Jedno, to po prostu edytor tekstu. Język M pozwala zdefiniować model, ew. gramatykę (która przełoży wyrażenie w języku naturalnym na coś, co będzie np. zgodne z modelem danych). Drugie narzędzie to edytor, Quadrant (napisany w WPF) który może równolegle być używany do pracy z modelem.
Modelować możemy schemat (postać), dane, przepływy, ograniczenia nakładane na dane czy operacje. Ale - w samym języku nie definiujemy "operacji" - to zalezy już od gramatyki i transformacji z MSchema na np. SQL czy C#. Na PDC był pokazywany przykład gdzie na podstawie struktury modelu generowana była tabela, czy - usługa WCF.
Ponieważ M jest zintegrowany z VS.NET - model można "śledzić", wykonywać krok po kroku.
Dostępne jest centralne repozytorium modeli. Oslo to nie jest narzędzie przeznaczone dla Visual Studio czy Biztalk - jest to w pewnym sensie "niezależna" platforma do modelowania, z której może korzystać inne narzędzie.
Oslo będzie zintegrowane z Entity Framework (czyli model encji aplikacyjnych będzie częścią "uniwersalnego" wymodelowanego świata). Obsługuje także przepływy Workflow Foudation (obecnie jest nawet gotowa gramatyka, i można w M pisać przepływy). Inne narzędzia też będą integrowane z "Oslo". Tak naprawdę, Oslo ma 3 elementy
- narzędzia do definiowania modelu (graficzne lub tekstowe)
- repozytorium w bazie
- warstwę runtime (Dublin, WCF, WF, SQL), która realizuje to co jest opisane modelem.
Obecnie można ściągnąć CTP SDK do Oslo. Sama specyfikacja języka M jest dostępna w ramach licencji otwartej licencji OSP.

MEF (czyli Managed Extension Framework) to biblioteka przeznaczona do budowy aplikacji, gdzie bardzo rozbudowany system składa się z połączonych elementów (pluginów) tworzonych i łączonych w bardzo prosty sposób - w zasadzie przy użyciu 2 atrybutów: Import i Export. Celem jest zapewnienie by taka część (czyli ComposablePart) mogła być używana w wielu systemach - wymagana jest tylko zgodność kontraktu. MEF zawiera mechanizm katalogu, automatycznie wyszukuje "części" składowe, potrafi stosować mechanizm "layzy load", czyli wczytywania składnika dopiero wtedy gdy ktoś z niego chce skorzystać (to przyspiesza start aplikacji).
Tak naprawdę - realizuje podobne założenia co Unity Application Block czy generalnie pojemniki Dependency Injection.
MEF będzie częścią .NET Framework 4.0 (obecnie można go ściągnąć ze stron CodePlex - www.codeplex.com/MEF ). Wykorzystywany jest też jako podstawa w Visual Studio 10 (np. używany jest w projektancie jęsyka M w Oslo).
Dokumentację można znaleźć tutaj: www.codeplex.com/MEF/Wiki/View.aspx?title=Guide , a ogólne www.codeplex.com/MEF/Wiki/View.aspx?title=Overview . Warto obejrzeć!

WFP w .NET 3.5 SP1 zawiera kilka istotnych nowych elementów. Najważniejszy - to znaczne przyspieszenie wyświetlania (dzięki optymalizacji na poziomie potoku). Będzie to wersja .NET wbudowana w Windows 7. WPF może już wykorzystywać mechanizmy shaderów (dostępnych chyba w każdej nowoczesnej karcie graficznej). Dzięki temu można część obliczeń związanych z UI przekazać GPU (np. wyliczenie efektów bitmapowych).
Obecnie można też ściągnąć WPF Toolkit zawierający nastepujące kontrolki: DataGrid, DataPicker, Calendar, Ribbon i Visual State Manager (podobny jaki dostępny jest w Silverlight 2).
Dostępna będzie także (w tym tygodniu) kontrolka WPF Ribbon. Warto też poszukać photoSuru - przykładowej aplikacji pokazującej jak skorzystać z Multi-touch screen i możliwości WPF.
W wersji 4 WPF będzie miało wbudowaną obsługę Multi-touch, kontrolkę (i cały mechanizm) Deep Zoom, a także wbudowany VSM. Warto dodać, że UI w VS 2010 będzie zbudowane w oparciu o WPF (na razie - w wersji CTP WPF można zobaczyć tylko w niektórych elementach - np. edytorze tekstowym). Na PDC pokazane zostały możliwości jakie daje dołączenie (za pośrednictwem MEF) własnego "dodatku" zmieniającego sposób wizualizacji komentarzy.